Tekstvak: <
Tekstvak: >
Tekstvak: Blader

Wim Kuijpers

Lelystad

Psycho-Neuro-Immunologie (PNI).

Een nieuwe wetenschap?

Nee, het betreft kennis die lang verloren leek en sinds de tachtiger jaren van de vorige eeuw opnieuw in de praktijk van medische behandelingen wordt toegepast.De term"psycho-neuro-immunologie"duidt op een samenvatting van een aantal verschillende medische leervakken die elk op zich in de loop der tijd specialites zijn geworden, psychologie, ( en/of psychiatrie), neurologie en immunologie.

In de oudheid heerste de opvatting dat er een eenheid was tussen de ziel en het lichaam van de mens. Wel streed men om de plaats van de ziel binnen het lichaam ( hart en hersenen waren de favoriete plekken waar de ziel werd gelokaliseerd ), maar men beleefde de twee-eenheid van de mens en dit vond zijn weerslag binnen de filosofische en godsdienstige opvattingen.Hoe kwam het nu tot een scheiding van deze twee delen van de mens en het ontsteen van het concept van twee absoluut gescheiden entiteiten, die elkaar niet wederzijds kunnen beinvloeden? Toen in de middeleeuwen de natuurwetenschappen een snelle ontwikkeling doormaakten, groeide langzamerhand het besef dat de mens en de aarde niet het middelpunt van het heelal vormden. Theologen zagen hierdoor echter een centrale positie aangetast, hetgeen er toe leidde dat Galilei zijn opvattingen moest herroepen en Bruni zelfs werd verbrand!

De oplossing voor dit conflict kwam in 1648 van de kant van de Franse filosoof Rene Descartes, die een strikte scheiding tussen lichaam en ziel aangaf. De ziel zonder lichaam werd het thema van de kerken en de filosofen, het lichaam zonder ziel het experimenteerterrein van de natuurwetenschap, vooral van de geneeskunde. Vandaag de dag zien we als resultaat van dit proces ziekenhuizen waar artsen spreken over de "nier op kamer 412" of de "heupfractuur van kamer 687". In de psychiatrische klinieken worden de patienten niet genezen, maar hoofdzakelijk rustig gehouden, omdat veel al de lichamelijke achtergrond van psychische storingen niet duidelijk is.

De Amerikaanse psycholoog Robert Ader (Rochester,Ontario) stelde bij zijn behandelingen vast dat er een wisselwerking bestaat tussen beide componenten.Echter niet zoals de psychosomatische geneeskunde dit opvat; die leert dat somatische problemen een psychische oorzaak moeten hebben of wel omgekeerd dat alle psychische stortingen uit lichamelijke problemen ontstaan. Hier vinden we op zijn best een additieve opvatting van lichaam en ziel, een soort van psychiatrisch-internistische geneeskunde.Psycho-Neuro-Immunologie

houdt meer in dat er enerzijds binnen de mens een wisselwerking bestaat tussen al zijn organen en orgaansystemen en anderzijds er ook een wisselwerking bestaat tussen de mens en de omgeving waarin hij leeft. Alle organen en orgaansystemen communiceren met elkaar en ondervinden de invloed van positieve en negatieve stressoren van het milieu ( sociale en ambientale componenten).Dit betekent dat alle systemen( de psyche,het neurovegetatieve- endocrinologische- en immuunsysteem) voortdurend met elkaar in contact staan. De Psycho-Neuro-Immunologie is zo de enige ge´ntegreerde vorm van geneeskunde. Psychische problemen veroorzaken geen lichamelijke storingen, maar zijn het! En omgekeerd, lichamelijke verstoringen van de evenwichtssituatie die we gezondheid noemen, zijn psychische en sociale storingen.

Het bewustzijn, en daarmee ook de ziel van de mens, is niet meer dan een immaterieel proces, maar de totaliteit en de consequentie van de boodschappen die de hersenen uitzenden.

Ziekte heeft altijd een drietal oorzaken:

* een biologische oorzaak

(bv. een bepaalde genetische dispositie van een virus)

* een psychologische factor

(bv. stress of problemen met de eigen persoonlijkheidsstructuur)

* een sociale factor

(bv. gezinsproblemen of de werksituatie).

Ziekte binnen het PNI-model is een verstoring van evenwicht binnen een bio-psycho-sociale context. De mens is een netwerk en een deel van een netwerk. Het interne en externe milieu staan met elkaar in voortdurende communicatie.

Voeding ( basisvoeding en orthomeleculaire therapie) is daarom zo belangrijk, omdat het een mediator tussen het interne en externe milieu is.